40’lı yaşlarımın en sonuncusu çok özel olduğu için gerçekten hiçbir yere koşmadığım gerçekten çok relax hissettiğim bir zaman uzunun uzunun yazmak isterim.
Böyle bir zamanım hiç olacak mı onu da bilinmez…
Ama madem bu başlığı buraya yazdım altı boş kalmasın sadece birkaç cümle… özet…
40’lı yaşlarımı çok sevdim. Yüzümdeki çizgilere, belimin kalınlaşmasına rağmen makyaj malzemelerimin yanında küçük bir kutuda günlük ilaçlarımı yanımda taşıyor olmama rağmen 40’lar çok güzeldi.
20’lerdeki telaşlar, anlamsız kalp çarpıntıları yoktu, ayaklarım yere basmıştı. Kendimi daha çok seviyor ve tanıyordum. Birazcık sinirlerim bozulduğunda daha az ağlıyordum mesela…
Sonra 30’lardaki belirsizlikler de yoktu… Kaç çocuk doğuracağım, yada hangi işte çalışacağım konusunda soru işaretleri, kafa karışıklıkları yoktu. Evlilik çocuklar iş konuları çoktan yerlerine oturmuştu…
İşte bu yüzden 40’lı yaşlarımı çok sevdim. Zor zamanlarım oldu ama daha iyi savaştım, daha iyi mücadele ettim ve bence mutlu olmayı başardım.
40’lı yaşlarımın sonuncusunda hayatıma baktığımda, inişleri çıkışlarıyla güzel bir evliliği sürdürdüğümü görüyorum… dünya güzeli iki kızım olduğunu görüyorum… Anne ve babamın iyi oldukları ve hala benimle oldukları için sonsuz şükrediyorum. Bence tanrı, evren, allah adına ne derseniz deyin bana iyi davrandığını hissediyorum.
ve 49 yaşında hala 80’lerdeki gibi hissediyorum. Hala bir Duran Duran şarkısı dinlediğimde heyecanlanıyorum… Müzik.kalbimin daha coşkuyla atmasına yol açıyor… Denizi, mehtabı, ormanı, kedileri, doğayı eskisinden çok daha fazla seviyorum ve gördüğüm her şeyi fotoğraf makinesinin vizöründen görür gibi algılıyorum.
Neredeyse yarım yüzyıla yaklaştığım 49 yaşında 50’lerin de böyle güzel duygular yaşatmasını diliyorum.
Ve daha geniş bir zamanda, belki güzel bir manzaraya karşı, belki bir kadeh şarap yada köpüklü bir türk kahvesi eşliğinde bu sayfaya geri dönmeyi planlıyorum.
Kim bilir ne zaman?
7.Aralık.2018 / 10:10:10
Saatin 10’u, sadece 10 dakika ve 10 saniye geçiyor olması ne hoş bir rastlantı değil mi?