Sandalyeme oturdum,
sırtımı dikleştirdim,
birkaç saniye klavye ve ekrana baktıktan sonra
ellerimi ısıtmak için parmak uçlarımı ovuşturdum.
????????♀️????????♀️????????♀️
Çenemi kaldırıp yukarıya boşluğa doğru baktığımda,
ilham perimle göz göze geldim.
Bana “evet hazırsın, artık başlayabilirsin” der gibi gülümsedi ve
“son-ki-üç-dört” diye dudaklarını kıpırdattı.
✍????✍????✍????
İlk romanımın ilk satırlarını yazmaya
işte böyle bir seramoniyle başladım ve sonrasında yazmak için her oturduğumda aynı ritüeli tekrar ediyorum…
Dersem havalı olurdu… Ama değil…
✍????????✍????
Fırsat bulduğum her ortamda
en paçoz şartlarda dahi yazmaktayım.
İpek’in bale dersini beklerken,
Starbucks’ta etrafta yüz kişi dolaşırken,
Yan masadaki gençler gürültüyle konuşurken, Televizyonda seçim açıkoturumlarını izlerken… Her fırsatta…
????????????
ŞÜPHE
Burada yazdıklarım size bir şey ifade ediyor mu?
Ya da muhtemelen resme şöyle bir göz atıp ekranı aşağı doğru kaydırıyorsunuz.
Ama mesleki deformasyon diyelim,
Sıradan bir fotoğraf paylaşacaksam da
böyle altına bir şeyler karalamadan
gitmiyor işte.